Manager Doskonały

Sekrety wyrastania na przywódcę. Rzecz o inteligencji emocjonalnej.

2011-07-12T04:21:00.000-07:00

„Współczynnik inteligencji i umiejętności techniczne są ważne, ale inteligencja emocjonalna to warunek sine qua non dobrego przywództwa.” Daniel Goleman

Daniel Goleman w swoim artykule opublikowanym w Harvard Business Review „Co czyni Cię przywódcą?” w sposób niezwykle precyzyjny i wiarygodny rozwiewa mity na temat przywództwa. Udowadnia on, że nie tylko IQ oraz umiejętności techniczne (czyli potocznie „znajomość fachu”), ale to inteligencja emocjonalna oraz jej składniki mają decydującą rolę w określeniu, czy ktoś jest dobrym czy złym przywódcą.

Andrzej nie zdawał sobie sprawy, ze swoich umiejętności przywódczych aż do czasu, gdy zrozumiał co to jest inteligencja emocjonalna.

Rozpoznanie potencjalnie dobrego przywódcy to duża sztuka. W dużej mierze jest efektem obserwacji i wyczucia a nie nauki. Często zdarza się, że osoba o bardzo wysokim poziomie IQ lub o ogromnych umiejętnościach technicznych awansuje na stanowisko, na którym trzeba umieć kierować ludźmi i ponosi klęskę. Z kolei osoby o przyzwoitym poziomie IQ i solidnych umiejętnościach technicznych świetnie sprawdzają się na stanowiskach menegerskich. Dlatego też większość dużych firm zatrudnia specjalistów do opracowywania tzw. „modeli kompetencji”, aby uniknąć tego rodzaju pomyłek.

Badania Golemana i innych wykazały, że wszyscy najlepsi przywódcy mają jedną wspólną cechę – wysoki poziom inteligencji emocjonalnej. Nie oznacza to, że nie jest ważne znajomość branży czy danej dziedziny, każdy lider musi być przynajmniej dobry w tym co robi, ale badania pokazują, że nie jest to kluczowe (jest podstawą). Liczy się inteligencja emocjonalna, która składa się z pięciu podstawowych elementów.

Dlaczego rozwijanie składników inteligencji emocjonalnej jest korzystne dla każdego lidera?

W 1996 roku David McClelland przeprowadził badania, z których wynikło iż dział kierowników którzy mieli pewien poziom inteligencji emocjonalnej osiągały wyniki o około 20% lepsze od spodziewanych. Oto tylko jeden z powodów. Jest ich wiele, rozwijanie własnej osobowości, umiejętność motywowania, poprawa relacji z innymi i wiele innych.

Każdemu z pięciu składników inteligencji emocjonalnej można by poświęcić osobne prace a nawet pisać książki. Ponadto, każdy z tych elementów może być rozwijany, co rozwiewa mit o tym, że przywództwa nie można się nauczyć. Przywództwa można się nauczyć, bo można rozwijać inteligencję emocjonalną. Wymaga to specyficznego podejścia, gdyż to układ limbiczny (regulujący nasze uczucia, emocje i popędy) odpowiedzialny jest za elementy składowe IE. Uczciwa odpowiedź na pytanie czy przywództwa można się nauczyć brzmi zatem „tak”, ale wymaga to wiele pracy, poświęcenia i wytrwałości.

To prawda, że zdarzają się osoby, które genetycznie czy też społecznie mają bardziej rozwinięte od innych umiejętności przywódcze. W momencie zdania sobie z nich sprawy z możliwości ich rozwijania taka osobowa może stać się jednostką wybitną, czego przykładów sporo zarówno w historii jak i obecnym świecie. Są też tacy, u których te umiejętności są słabiej rozwinięte, ale w wypadku pracy nad nimi mogą doprowadzić do co najmniej zadowalających efektów. W każdym razie, zawsze opłaca się nad nimi pracować.

Jakie jest pięć składników decydujących o jakości Twojej inteligencji emocjonalnej?

1. „Potrafię”

Samoświadomość to w największym skrócie umiejętność rozpoznawania i rozumienia własnych nastrojów (także ich źródła), impulsów i emocji oraz ich wpływu na inne osoby (co za tym idzie relacje międzyosobowe i efektywność pracy). Cechy charakterystyczne tej cechy to przede wszystkim wiara w siebie (silne poczucie własnej wartości), realistyczna samoocena oraz autoironiczne poczucie humoru.

2. „Jestem panem swoich emocji”

Samokontrola to zdolność panowania nad emocjami, popędami, nastrojami i ich niszczącym efektem czego rezultatem jest np. umiejętność wstrzymywania się od pochopnych, zainspirowanych emocjami ocen. Dobrze rozwinięta ta cecha przejawia się prawością i szlachetnością, otwartością na zmiany czy swobodą w sytuacji niejasności.

3. „Zróbmy to lepiej”

Motywacja, zamiłowanie do pracy nie tylko ze względu na pieniądze czy pozycję, entuzjazm i wytrwałość w dążeniu do realizacji wyznaczonych celów. Przejawia się ambicją, optymizmem nawet w obliczu porażki, oddaniem firmie czy organizacji.

4. „Nie jestem pępkiem świata”

Empatia to z kolei zdolność rozumienia emocji innych ludzi oraz umiejętność ich traktowania zgodnie z ich emocjonalnymi reakcjami. Przejawia się ona np. gotowością promowania w organizacji talentów, wrażliwością na różnice kulturowe, życzliwością wobec klientów i odbiorców.

5. „Chodźcie za mną”

Umiejętności społeczne to celowa życzliwość, łatwość nawiązywania kontaktów, biegłość w zarządzaniu relacjami, znajdywanie płaszczyzny porozumienia i budowanie dobrych stosunków. Przejawia się ona skutecznością kierowaniu zmianą, darem przekonywania, umiejętnością tworzenia i kierowania zespołem po to aby skłonić ludzi do podążania w obranym przez nas kierunku.

Dowiedz się więcej

Już teraz wiesz co w dużym stopniu decyduje o Twoich umiejętnościach przywódczych. Poświęć kilkanaście minut na zanalizowanie swojej osobowości pod tym kątem. Rozwijaj swoje umiejętności przywódcze i codziennie bądź lepszym. Pamiętaj, że przywództwo odnosi się do sfery emocjonalnej i dlatego jego rozwijanie jest trudniejsze niż np. nauczenie się z podręcznika jak obsługiwać pralkę. Wymaga to przełamywania starych i utrwalania nowych nawyków. Warto.

Jak przewodzą najlepsi liderzy?

2010-09-23T04:28:00.000-07:00

Kupiłem najnowszą książkę Briana Tracy – Jak przewodzą najlepsi liderzy (ang. How the best leaders lead) i muszę przyznać, że Brian Tracy to chyba najlepszy trener jakiego znam. Przeczytałem już kilkadziesiąt książek i przesłuchałem większośc jego programów audio dostępnych w języku polskim i część w angielskim.

To prawda, Brian trochę zjada swój własny ogon i właściwie w książce nie pojawiają się rewolucyjne pomysły czy koncepcje, ale z drugiej strony po co mają się pojawiać? To co jest istotne to dojrzałość czytającego, która powinna postępować a dzięki temu interpretacja i zrozumienie tych samych treści jest inne. I to jest istotą rozwoju osobistego. Doświadczenie, doświadczenie, doświadczenie i czytanie, czytanie, czytanie (no dobra, ewentualnie słuchanie). Jakie to proste i piękne!

Brian po prostu zrozumiał co jest istotne i dlatego nie wynajduje koła na nowo. W książce nie znajdziesz rewolucyjnych nowych, pomysłów, ale sam soczysty miąższ. Książka jest niezwykle praktyczna. Właściwie, tak jak wszystkie książki Briana. Możesz otworzyć na dowolnej stronie, przeczytać i od razu zastosować w praktyce to o czym pisze. Uwielbiam takie książki, bez owijania w bawełnę.

Dużo czytam wielu różnych autorów z zarządzania, przywództwa, rozwoju osobistego, ale mam cały czas wrażenie, że Brian jest najlepszy i chociaż są inni mistrzowie, to Brian naprawdę wie co mówi i zawsze trafia w sedno. Nie ma niepotrzebnych zdań czy przydługawych historyjek. Konkret. To, co lubię najbardziej. Nie wiem czy macie podobne zdanie, ale uważam, że Brian czy na szkoleniach ( a byłem już chyba na 6 czy 7 jego seminariach) czy w książkach nie mówi nic, co nie jest ważne. To jest niesamowite i jest to z pewnością wielki atut autora.
Szczerze polecam tę książkę. Praktyczna, cenna, bardzo dobra. Kolejna obowiązkowa pozycja na półce managera poważnie traktującego swoją karierę. Na koniec siedem obowiązków lidera z pierwszego rozdziału:

1. Wyznaczaj i osiągaj cele biznesowe
2. Wprowadzaj innowacje na rynek
3. Rozwiązuj problemy i podejmuj decyzje
4. Ustalaj priorytety i skupiaj się na kluczowych zadaniach
5. Bądź dla innych wzorem do naśladowania
6. Przekonuj, inspiruj i motywuj innych, by podążali za tobą
7. Działaj i osiągaj rezultaty

I mocny cytat, który dedykuję wspaniałym managerom, których spotykam na swojej drodze: „Przywództwo znacznie bardziej wiąże się z tym, kim jesteś, niż z tym, co robisz. Jeśli potrafisz rozwijać w sobie cechy skutecznego przywódcy, kwintesencję tego, co niezbędne, by być liderem, stanie się do ważniejsze niż jakikolwiek inny czynnik dla twojego sukcesu w roli managera.”

Jaki jest klucz do życia według Willa Smitha?

2010-02-22T14:47:00.001-08:00

8 zasad skutecznego przywództwa

2010-02-10T11:44:00.000-08:00

Nowoczesny menadżer sprzedaży

2010-02-07T14:32:00.000-08:00

Przeciętny sprzedawca - piszą autorzy - wykorzystuje w pracy tylko 50% swoich możliwości. Menadżer w roli lidera ma za zadanie wyzwolenie 50% nie wykorzystanego potencjału?. Jak to zrobić? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziemy w książce Briana Tracy i Franka M. Scheelena, którzy szkolili kadrę handlową w wielu krajach świata. Wiedza przekazana przez autorów jest podana w postaci łatwych do zastosowania porad, przydatnych nie tylko menadżerom w dziedzinie sprzedaży. To podręcznik dla wszystkich, którzy planują karierę w sieciach handlowych.

Sprawdź aktualną cenę książki

10 przykazań McDonald's dotyczących traktowania klientów

2010-02-03T02:59:00.000-08:00

Złote rady Raymonda Alberta Kroca - założyciela McDonald's Corporation. Do zastosowania od razu w Twoim biznesie:

Klient jest najważniejszą osobą w naszej branży
Klient nas nie potrzebuje - to my potrzebujemy klienta
Klient nie przeszkadza nam w pracy, ale nadaje jej sens
Klient robi nam zaszczyt,gdy do nas przychodzi. Nasza służba klientowi jest przysługą
Klient jest częścią naszej branży, a nie osobą z zewnątrz
Klient to nie kawałek statystyki, ale człowiek z krwi i kości - żywa osoba, która ma uczucia, tak jak my
Z klientem nie należy się spierać
Klient zasługuje na najgrzeczniejsze i najbardziej sumienne traktowanie, jakie możemy zapewnić
Klient przychodzi do nas ze swoimi zadaniami. Do nas należy ich wypełnienie
Klient ma prawo wymagać, by pracownik prezentował się czysto i schludnie

10 przykazań McDonald's pochodzi z ciekawego ebooka "Od zera do milionera". Bardzo inspirująca lektura.

Co ciekawego powiedział mi Robert Krool?

2010-02-01T12:39:00.000-08:00

Marzenia, życzenia, wreszcie ich mutacje: wyrzuty, pretensje …. Tak kończą z reguły nietknięte czynem, ludzkie marzenia.

Ostatnio udało mi się przeprowadzić dość osobisty wywiad z Robertem Kroolem. Udzielił mi go specjalnie dla nowego portalu Manager-doskonaly.blogspot.com

R. Krool, to wiodący Ekspert Fundacji - Instytutu COPERNICUS ds. przywództwa oraz przedsiębiorczości wśród młodzieży. Jego drugą specjalizacją jest zarządzanie sprzedażą. Został nominowany w pierwszym w Polsce kompleksowym badaniu „Jak rozprzestrzeniają się w Polsce idee biznesowe”, zorganizowanym przez magazyn THINKTANK, we współpracy z Google i Instytutem Monitorowania Mediów, które objęło imponującą liczbę 16 mln internautów. Robert Krool znalazł się na bardzo wysokim 12 miejscu w kategorii Zarządzanie w zestawieniu osób: ekonomistów, konsultantów, trenerów, doradców, autorytetów biznesowych i szefów firm, których głos najsilniej wpływa na sposób zarządzania firmami i prowadzenia biznesu.

Krool - na co dzień wyszukujący talentów i pomagający im się rozwijać - sam jest wyjątkowym talentem. Jak prawdziwy master coach, pozostaje w cieniu wielu projektów, które z sukcesem realizuje (nie zabiegając o rozgłos i sławę). "Nie chodzi o naśladowanie mistrzów, ale o poznanie ich myśli" – brzmi przysłowie z dalekiego wschodu.

Zapraszam do poznania myśli jednego z najcenniejszych coachów w Polsce.

… odnoszę takie wrażenie, że to co robię, już od lat, może się wydawać wielu osobom dziwne, mało konkretne, wręcz głupie, albo niedorzeczne. Zdaję sobie z tego sprawę. Moja służba ma sens tylko wobec stricte określonych przywódców, tak kobiet, jak mężczyzn, a ludzie ci mają bardzo specyficzną sytuację, problemy, zatem i odmienne potrzeby od większości ludzi. Liderzy są zawsze w mniejszości narodowej, jest ich niewielu, choć mają spory wpływ na ludzi. Są uwielbiani, wtedy mają fałszywe poczucie wspólnoty, albo znienawidzeni lub obojętni, wtedy otacza ich realna samotność…

Nikodem Zegzda: Co by Pan powiedział ludziom, którzy dziś pracują i nie są spełnieni?

Robert Krool: Namawiałbym do wolontariatu na rzecz potrzebujących. Zostałem wychowany na takim gruncie w Niemczech. Świadczyłem raz w tygodniu np. kilkugodzinną, darmową służbę w urzędzie dla obcokrajowców oraz raz-dwa razy w miesiącu pomagałem policji w weekendy przeszkolić osoby poszkodowane (psychicznie lub fizycznie) w napadach rabunkowych. Moi znajomi z gimnazjum udzielali się w wielu innych potrzebnych obszarach, jak praca z dziećmi przy zadaniach domowych, trudną młodzieżą lub osobami starszymi. Urzędnicy z jakimi miałem już wtedy jako nieletni do czynienia, mówili nam wolontariuszom od pomocy w wypełnianiu wniosków dla obcokrajowców, że nasza obecność ich uskrzydla, gdyż widzą, że ich praca ma głębszy sens dla innych, jest potrzebna. Sporo osób z urzędu w jakim pomagałem, poszło naszym śladem i zaczęli jeden dzień w miesiącu poświęcać na organizowanie, prowadzenie wycieczek dla dzieci z biednych, z reguły bliskowschodnich krajów, których rodzice byli azylantami. W rozmowach z nami, przyznawali otwarcie, że ta działalność jakby odmieniła ich życie, wniosła sporo motywacji, radości do szarej już codzienności urzędniczej. Ta kultura jest w Polsce mało znana, gdyż „kultura biedy” zakorzeniona w tradycji narodowej, popularyzuje postawę, że to my potrzebujemy pomocy, my jesteśmy poszkodowani i nam się należy. Martyrologia narodowa ma spore korzenie oraz tradycje w Polsce. A to kulturowo kurdupli intelekt człowieka, bo taka roszczeniowa postawa, nagłaśniana przez „dziadów i baby leśne” którzy miast czynić dzieło, wziąć się do roboty, uprawiają marketing polityczny, obliczony na jedno: promować wyuczoną bezradność - to się opłaca, to jest łatwe. Łatwizna (emocjonalna i duchowa)w tym kult bohatera cierpiącego, właśnie dlatego jest tak popularny, gdyż daje łatwe uzasadnienie dla wegetacji i nonsensu, jaki wybrało wielu. A przecież każdy z nas ma siłę, by być żywym przykładem dla innych, że można się dzielić czynem pomocnym. Zrobić coś dla innych. Nie trzeba się zgrywać na bogatego wujka, albo autorytet, robić pokazówkę. Wystarczy być uprzejmym, uczynnym choćby dla sąsiada. Od tego się wszystko przecież zaczyna.

Widzę śmieci na klatce - nie czekam na sprzątanie, za które jako członek wspólnoty płacę, lecz raz, dwa utylizuje je.

Pies robi kupę, sprzątam ją, gdyż dzieci sąsiada lubią deptać trawnik. Po to on jest, by go deptać, więc musi być w miarę czysty.

Sąsiad z przeciwległej strony ogródka ma głośną imprezę, idę z butelką wina i bawię się, miast narzekać na brak snu. Potem jako znajomy, mam lepszą sytuację do poproszenia o redukcję dźwięku lub zamknięcie balkonu przy następnym razie. A jeśli sam zrobię imprezę, to mogę liczyć na wsparcie sąsiadów, jeśli zabraknie czegoś.

Czytam w mailu, że matka czwórki dzieci nie ma pieniędzy na podręczniki. Nie daję kasy, lecz dzwonię, idę osobiście, rozmawiam, robię ogląd i kupuję te podręczniki z zainteresowanymi. Każe im znaleźć najlepszą cenę, negocjować, pokazuje tym dzieciakom inny standard myślenia, rozmawiam o korzystaniu z książek, kupuję kilka dodatkowych, gdyż wiem, że od swojej matki już się niewiele nauczą… Lecz to wymaga wysiłku, zmuszenia się, czasem walki z samym sobą. Walka o własne szczęście, jest trudna i złożona, gdyż odbywa się w głowie człowieka, i to jest ten trudny obszar. Gregor Koch w książce „Zasada 80/20” bardzo racjonalnie tłumaczy permanentną ucieczkę wielu z nas od odpowiedzialności za własne życie. Uciekamy w obwinianie, religię poszkodowanych oraz onanizujemy się (umysłowo rzecz jasna) przeróżnymi usprawiedliwieniami, jak wypaleniem, lub izolujemy się za murami uczelni, koszar, fabryki, banku, urzędu albo zakonu. Stamtąd – jako moralnie lepsi, nieubrudzeni, higieniczni - oceniamy, interpretujemy świat zewnętrzny, nie biorąc w nim udziału w ogóle… Żadnej akcji, żadnych testów, żadnych celów, żadnych zmagań. Dzieło w takich klimatach jest wydmuszką. Same marzenia, życzenia, wreszcie ich mutacje: wyrzuty, pretensje …. Tak kończą z reguły nietknięte czynem, ludzkie marzenia.

Do tego w pytaniu padło słowo praca… To jakby relikt poprzedniej epoki, pytanie: masz pracę? Czy z tym wykształceniem będę miał pracę? Czy praca będzie? A co jak stracę pracę?

To jakby stara religia robotników. Mitologia ubogich. Dziś ludzie, którzy się samorealizują mogą żyć skromnie, nie rzucają się w oczy, ale ich życie będzie bogate, gdyż wymyślili sobie zajęcie, które ich spełnia. Pochłania bez reszty, wciąga, uskrzydla i zaprząta nawet sny. Zaś jakiś osiołek - obserwator ich życia, którego jedynym aktem odwagi była magisterka z psychologii, będzie miał pożywkę i rozprawiał o bardziej złożonych pracoholikach oraz ich szczególnych problemach...

Nikodem Zegzda: Czym jest dla Pana sukces i jak go Pan definiuje?

Robert Krool: To kwestia świadomości. Jej poziomu. Proszę zerknąć na opracowanie dr Davida R Hawkinsa, amerykańskiego psychiatry. Za pomocą testów kinezjologicznych wyodrębnił on hierarchię 16 + jednego „poziomów ludzkiej świadomości”, które mogą pomóc w wyjaśnieniu przyczyn naszego myślenia i działania, naszej ogólnie rozumianej „sytuacji sukcesu”. Rzecz w tym, że na każdym z tych 16 poziomów (tego ostatniego 17-go, nie liczę) ludzie kwalifikujący samych siebie lub innych, mierzą sukces własną miarą, ambicjami, potrzebami, ale i ograniczeniami, stąd naturalna trudność znalezienia uniwersalnej definicji powodzenia dla wszystkich. Proszę pamiętać, że jeszcze innym utrudnieniem jest fakt, że mierne umysły, będące na wczesnych etapach rozwoju świadomości (jak np. fundamentaliści, radykałowie, tradycjonaliści, purytanie, ekstremiści itp.) potępiają wszystko, co je przerasta. Dla mnie miarą sukcesu jest obecnie radość. Jeśli w różnych chwilach, trudnych, złożonych, niepewnych, potrafię mimo napięcia, straty lub wysiłku, wygenerować w sobie radość, podzielić się nią, dać innym, to mam świadomość sukcesu. Moje aktualne motto brzmi raczej tak: podzielona radość, to podwójna radość. W kontekście tych przemyśleń, dla rozszerzenia mojej dość lakonicznej wypowiedzi, polecam książkę „Power vs. Force”, Dr Hawkinsa.

Nikodem Zegzda: Czy w Polsce mamy dużo ludzi sukcesu według Pana definicji?

Robert Krool: Ludzie sukcesu, to ludzie dzieła. Nie inaczej. Każde dzieło ma zawsze przeciwników. Churchill skonstatował niegdyś „masz wrogów? Znaczy byłeś za coś odpowiedzialny… Lecz problematyczne w ocenie tzw. „ludzi sukcesu” jest po pierwsze poziom dojrzałości i świadomości (jak wyżej) człowieka nazwijmy to oceniającego, który kwalifikuje albo przyjmuje rekomendacje od kogoś. Klops związany z tym jest podwójnie złożony, gdyż z obserwacji moich i mojego środowiska wynika jasno, że 95% tzw. „ludzi sukcesu” w ogóle, to czysto przypadkowe zdarzenia, a ich własne interpretacje w kontekście doszukiwania się związków przyczynowo-skutkowych w swoim życiu, przypominają najczęściej „parodie hymnów orfickich”. Osoby te przypisują sobie zasługi, jak mądre planowanie, strategie, podczas gdy o ich powodzeniu decydowali inni, przypadek, okazja, a przede wszystkim okoliczności rynkowe, lub znajomości, koneksje rodzinne a przede wszystkim… rachunek prawdopodobieństwa. To jest norma. Niedojrzałe osoby, doszukujące się tutaj możliwości naśladownictwa, najczęściej błądzą w takich kreacjonistycznych historiach „z mchu i paproci”. Po kolejnych niepowodzeniach wkurzone, albo kompletnie rezygnują, strzykając przez resztę życia jadem frustracji, albo (niestety nieliczni) podążają własną drogą, tworząc DZIEŁO, a przede wszystkim realizują się po autorsku, nie bacząc już na popularne, wielkie lub wypasione przykłady.

Z moich doświadczeń wynika, że człowiek sukcesu, to osoba która ma jakiś pomysł na siebie i wytrwale ten pomysł, po swojemu realizuje. Takie osoby są zazwyczaj kontrowersyjne dla otoczenia, bo budują własną wartość i czerpią z tego korzyści. Jako umysłowo niezależni, są zatem w mniejszości narodowej. Tak też są traktowani. Jak mniejszość i cudo na kiju. Chmary ludzi zniewolonych „brakiem pomysłu na siebie” zatem „bez własnego życia” czepiają się więc „ludzi robiących coś” notorycznie, co umożliwiają np. portale internetowe, szczególnie te plotkarskie. Jestem fanem komunikacji interaktywnej, w pełni akceptuję wolność słowa, lecz jestem też obserwatorem. Dlatego doceniam, że dzięki narzędziom interaktywnym, możemy wyrobić sobie zdanie o poziomie i skali frustracji wśród ludzi oraz sporej potrzebie anonimowego uzewnętrzniania się. Pomijam tu wąską grupę zazdrośników/konkurentów, cierpiących być może na przerost ambicji nad własnymi możliwościami. Wulgaryzmy, złośliwości, przytyczki w większości komentarzy, są czasem nawet inspirujące, przyznaje. Nierzadko zabawne. W końcu to rozrywka (obsmarować kogoś zwłaszcza gdy się go pokazuje) i tzw. show biznes, a ten w warunkach demokratycznej wolności słowa jest potrzebny. Moim zdaniem spełnia istotną rolę „lewatywy umysłowej” dla potrzebujących mas. One cierpią na brak „dzieła własnego” i dodatkowo na „brak posłuchu”, zatem interactiv jest jakby zbawiennym wentylem bezpieczeństwa.

Ludzi realizujących w sposób wytrwały pomysł na siebie jest w Polsce na pewno kilkaset tysięcy. Osobiście poznałem bardzo wielu. Wielu żyje obok mnie. To w sumie normalni ludzie. Nie mają czasu na pierdoły lub dzielenie go z byle kim. W normalny sposób chcą pewnej intymności. Producenci muzyczni, aktorzy, znani bankowcy, inwestorzy giełdowi, piosenkarze itd. To taka parkowa enklawa przy Polach Mokotowskich w Warszawie. Gdy czasem czytam bazgroły na ich lub swój temat albo komentarze pod materiałem potwierdza się tylko, tyle że :

żyjemy w wolnym kraju,

w wolności słowa,

na wolnym rynku,

gdzie sukcesem dnia anonimowej osoby, może być najbardziej obskurny lub kreatywny, albo wręcz obrzydliwy wpis pod informacją na serwisie. I to jest normalne, mimo, że nowe.

Lecz z tego powodu musimy podzielić ludzi sukcesu jeszcze na tych, którzy:

- czynią dzieło, i nie oglądają się na innych

- oraz na tych, którzy to wszystko komentują, tym się karmią, żyją cudzym sukcesem, bo tylko tak potrafią…

Tu z kolei dla rozszerzania myśli, polecam inną książkę „Ślepy traf” M. Taleb, wyd. polskie GWP. Polecam tak okazji różne książki z jednej przyczyny. Dzielę nas ludzi na: samouków i nieuków…

Nikodem Zegzda: Kim właściwie jest Master-coach i kto może nim zostać?

Robert Krool: Mam nadzieję, że po odpowiedzi na powyższe pytanie, każdy już rozumie, że to był w moim życiu przypadek. Chwyciłem – jak to się mówi – okazje. Poznaje ludzi z całego świata, którzy zajmują się podobnymi do mojej działalności, i widzę, że ich perypetie były odmienne od moich, a czasem jeśli w ogóle, to tylko nieco zbliżone. Nazwa Master-Coach nie pochodzi ode mnie. Pojawiła się nagle w komentarzach czytelników, klientów, uczestników narad, warsztatów. Tak zaczęto mnie nazywać. Moja próżność szybko zaakceptowała ten fakt, aczkolwiek jeśli chodzi o moją realną działalność określiłbym siebie jako zwykłego miłośnika historii i przywództwa, strategii, rozwoju organizacji, aspektów bezpieczeństwa, ekonomicznych, filozoficznych itp. ale i anarchistę tego wszystkiego. By zrozumieć tezę, musze dobrze znać wszystkie antytezy. Prawda jest też taka, że uczę tylko przenikliwego, krytycznego myślenia, a to mocno zahacza o propablistykę, więc umiłowani w tym obszarze wiedzy, mogą się już poczuć pewniej. Jeśli osioł jak ja dał radę, to chyba nie jest aż tak trudno…

Upodobanie w zgłębianiu krytycznego myślenia, kalkulacji ryzyka, mimo wielu zawiłości, różnych, bocznych tematów jest w mojej profesji wymogiem sine qua non. Tak też postacie wybitne, jakie spotykam na swojej drodze, charakteryzują się tym, że podchodzą do zadań mega lateralnie. Zatem jeśli ktoś odczuwa w sobie zgłębianie wiedzy nie tylko w pionie (uczulam na to, gdyż specjalizacja pionowa, tworzy izolację umysłową), ale i w poziomie, to może być dobry sygnał, że być może nadaje się do trenowania ludzi, do służenia im, do bycia coachem w przyszłości.

Druga sprawa, to zdolność do zmuszania się. Co przez to rozumiem? Nie żyjemy w świecie infantylnej dekretacji z przedszkola, że to jest dobre, a to jest złe, znaczy: to lubię, tego nie - tylko poruszamy się w obszarach dwóch: a. spraw trudnych, albo b. złożonych.

A w tych obszarach istotne są:

- przenikliwa, krytyczna analiza uczestników i sytuacji z jaką mamy do czynienia (zdolność obserwacji i dekretacji spraw nieoczywistych);

- dostrzeganie niepozornych związków przyczynowo-skutkowych w sposób interdyscyplinarny (zdolność interdyscyplinarnego samouczenia się);

- rysowanie transparentnych koncepcji słowem i obrazem (serce do erystyki, dialektyki, retoryki).

W końcowym rozrachunku proszę pamiętać, że jest to wolny zawód, zatem zajęcie twórcze, polegające na dzieleniu się swoim dziełem (trochę podobnie artysta lub autor, tłumacz, prawnik), a w szczególności:

- wiedzą (minimum dwa kierunki np. historia i prawo lub finanse i psychologia to moja rekomendacja),

- doświadczeniem (tu bardzo pomoże 5-7 lat kariery korporacyjnej i drugie tyle prowadzenia własnego biznesu),

- refleksją (samorozwój to min. godzina aktywnego czytania dziennie, dodatkowo pisanie koncepcji, artykułów lub książek, w tym emocjonalna wytrzymałość na krytykę po ich publikacji),

- energią z innymi (wypoczynek, sport, medytacja, szkolenie u innych ekspertów, to absolutne obligo dla Master Coacha).

Jednak proszę pamiętać – to nie jest praca! Jeśli ktoś szuka pracy, to muszę powiedzieć, że napisanie sobie na wizytówce Master Coach, a następnie rozsyłanie swojej oferty, robienie prezentacji, to dość kiepski pomysł…

Nikodem Zegzda: Co jest Pana misją życiową?

Robert Krool: To brzmi bardzo poważnie. Szczerze mówiąc uśmiecham się, gdy słyszę ten ton… trąci, taką modną ostatnimi laty ezoteryką biznesową: misja, przeznaczenie, wizja. Jeśli jednak mam poważnie odpowiedzieć na tak zadane pytanie, to rzekłbym słów kilka o: służbie mej.

Służę tylko wybranym osobom. Począwszy od mojej rodziny, przyjaciół, a skończywszy na klientach, wszystkim służę. Dostrzegłem dawno temu, że jestem indywidualistą, acz zwierzęciem stadnym, i choć bardzo wybrednym, to im bardziej robię coś sensownego dla drugiego człowieka, tym większa radość i satysfakcja we mnie narasta. Z biegiem lat ukształtowałem to tak: czynić tylko sensowne rzeczy, dla tylko sensownych ludzi. Wcześniej z tymi ostatnimi bywało różnie…

Nikodem Zegzda: Dlaczego zajmuje się Pan coachingiem?

Robert Krool: Kiedyś jeden człowiek powiedział mi wprost, że chciałby kupić trochę mojego czasu. Zapytałem: ile? Odparł, że na początek jeden wtorek w miesiącu. Potem inni zaczęli składać u mnie zamówienia, zwyczajnie kupować mój czas, moje rozwiązania, koncepcje, narzędzia. To oni chcieli ze mną rozmawiać. Nawet nie wiedziałem, że to się nazywa coaching… Wywodzę się ze sportu wyczynowego. Byłem instruktorem walki wręcz, wcześniej walczyłem w kadrze narodowej Niemiec w Taekwondo, potem służyłem w jednostkach szybkiego reagowania Bundeswehry. W Polsce działałem mocno w harcerstwie, od dziecka sporo podróżowałem z rodzicami, i raczej sądziłem, że w w/w przypadkach wykonuję działkę trenera, przewodnika, no może doradcy… W sumie od ponad 22 lat pracuję na własny rachunek, pojęcie coachingu znam może z książek od 20 lat, zaś modne stało się w Polsce dopiero jakieś 5-6 lat temu. Ogólnie gdy zaczynałem w usługach finansowych, tuż po ukończeniu pełnoletności, odbywałem wiele szkoleń na temat pracy z ludźmi, szybko następowały projekty w obszarze trenowania ludzi, co niekoniecznie zawsze było pasjonujące, ale czułem, że mi jakoś służy. Nazywaliśmy to treningiem w terenie (u klienta) lub treningiem strategii (w biurze w cztery oczy). Do trenowania byłem przyzwyczajony od dziecka, przed sportami kontaktowymi, była piłka nożna, więc jakoś tak poszło samo. Ogólnie odnoszę takie wrażenie, że to co robię, już od lat, może się wydawać wielu osobom dziwne, mało konkretne, wręcz głupie, albo niedorzeczne. Zdaję sobie z tego sprawę. Moja służba ma sens tylko wobec stricte określonych przywódców, tak kobiet, jak mężczyzn, a ludzie ci mają bardzo specyficzną sytuację, problemy, zatem i odmienne potrzeby od większości ludzi. Liderzy są zawsze w mniejszości narodowej, jest ich niewielu, choć mają spory wpływ na ludzi. Są uwielbiani, wtedy mają fałszywe poczucie wspólnoty, albo znienawidzeni lub obojętni, wtedy otacza ich realna samotność. Paradoksalnie w tej samotności, jaka ich ogarnia, dzieje się bardzo wiele dziwnych rzeczy, które mogą niektórym wydawać się śmieszne, niepojęte, chore lub wręcz zdziwaczałe. Znowu odwołam się do książki „Power vs. Force” Hawkinsa, różnice w tzw. poziomach świadomości, to czasem przepaść i niestety pożywka dla nieporozumień społecznych lub nawet zabobonów i zaściankowych teorii… Proszę pamiętać, że przywództwo, to w wykonaniu mistrzowskim: balansowanie, pomiędzy wzajemnie wykluczającymi się sprzecznościami.

Nikodem Zegzda: Oprócz pracy, jakie Pan ma pasje?

Robert Krool: Bardzo uwalnia mnie pisanie, na serio zacząłem pisać 11 lat temu. Obecnie finalizuje 2 kolejne książki z dziedziny przywództwa. Z moich poprzednich, jedna ukaże się po angielsku (Wolni i zniewoleni), druga po rosyjsku (Standardy Kierowania Zespołem Handlowym) z końcem bieżącego roku. Te ruchy wymagają niestety określonych nakładów czasowych natury redakcyjnej w porozumieniu z tłumaczami itd.

Z Michałem Macierzyńskim (Bankier.pl) i Krzysiem Polakiem (Dziennik Gazeta Prawna) przygotowujemy serię 9 książek dla młodzieży „Pasja i Przedsiębiorczość” które będą elementem akcji dla młodzieży w targecie 16 – 26 lat ; pisze felietony o moich podróżach, impresjach do polskiego wydania prestiżowego magazynu Connoisseur Circle oraz do kilku innych tytułów; do tego jeszcze seria „Krool służy” na łamach www.prnews.pl

Z pewnością mamy z żoną bzika na punkcie książek, ale też filmu, teatru, muzyki. Te sprawy idą w parze. Jesteśmy zarażeni motorowodniactwem, w gruncie rzeczy cały sezon słoneczny od maja do początku października mieszkamy w Sopocie; zimą narty, po wielu doświadczeniach już tylko we Włoszech, choć akurat w Mayerhofen w Austrii braliśmy kiedyś ślub niemalże narciarski; w międzyczasie ogólnie fitness, basen, troszkę sztuk walki, szczypta biegania, no i spacery z psem. Parki mamy pod nosem. Kochamy podróżować, mamy taki życiowy plan na zwiedzenie 60 miejsc chyba, co roku więc jedna miesięczna wyprawa (w 2009 padło na Kanadę, zachodnie wybrzeże) i zawsze pozostaje jeszcze miejsce na kilka pomniejszych wypadów. To z kolei owocuje bogatym materiałem fotograficznym (ja podziwiam i asystuje, Aga, małżonka czyni tę pasje). Kilka wypraw zagranicznych w roku ma miejsce z klientami, co stwarza więcej możliwości, bo prócz zwiedzania, robimy warsztaty tematyczne: Dubaj, Istambuł, RPA, Kuba. W tle tego wszystkiego istotne, bo niezmienne miejsce zajmuje kuchnia fusion z winem. Tu od lat jestem fanem jednego Master Coacha w przyrządzaniu potraw, to Aga, Mistrzyni moja osobista z dziedzin: fotografii, kuchni, mody, wystroju wnętrz, atmosfery. No i jeszcze jedno. Pasjonują nas piękne wnętrza, ogólnie jakość wystroju, przestrzeni w jakiej funkcjonujemy, otoczenia. Może dlatego, że zaczynałem w przysłowiowym baraku…?

No, a gdzie ta praca się podziała? Jest jakimś tłem tego wszystkiego, lecz nie pierwszo-, czy drugoplanowym wątkiem życia…

Robert obsługuje obecnie 44 klientów prywatnych z czego połowa, to klienci od ponad 10 lat. Na przestrzeni minionych 20 lat pracy kontraktowej, spędził przeszło 7 tyś. godzin na prowadzeniu indywidualnych projektów doradczo-coachingowych, i niemalże drugie tyle na prowadzeniu sesji optymalizujących, narad restrukturyzacyjnych, warsztatów strategicznych i szkoleń dla kadry menadżerskiej. Autor 6 książek, w tym bestsellera „Standardy Kierowania Zespołem Handlowym”. Posiada rozległe doświadczenie zarządcze i konsultingowe w złożonych, rozproszonych geograficznie, wielodziałowych strukturach międzynarodowych, ale przede wszystkim w spółkach stworzonych i zarządzanych przez właścicieli/akcjonariuszy. Od ponad 22 lat pracuje na własny rachunek, z czego przez 10 lat wykonywał kontraktowe obowiązki członka zarządu w dwóch międzynarodowych korporacjach. Do grona jego Klientów należą wybitni liderzy z polskiej i międzynarodowej sceny biznesowej.

Więcej o Robercie Kroolu możecie przeczytać na www.krool.org ; www.instytucopernicus.pl oraz www.prnews.pl

Szkolenia otwarte z Robertem Kroolem organizuje www.langas.pl

Harold Geneen o zarządzaniu, sukcesie i biznesie

2010-02-01T01:39:00.000-08:00

Przywództwa nie można nauczyć się samemu. Można tylko zostać go nauczonym.

Jeśli na Twoim biurku nie ma bałaganu, to znaczy, że nie pracujesz.

Jest pięć cech, które trzeba posiadać, by odnieść sukces w biznesie: umiejętność koncentracji, rozeznania, organizacji, wprowadzania innowacji oraz komunikatywność.

W całym świecie biznesu są dwa rodzaje zapłaty: doświadczenie i pieniądze. Najpierw zbieraj doświadczenie, pieniądze przyjdą później.

Przywództwo polega na postawie i działaniu, nie na mówieniu

Co ciekawego ma Ci do powiedzenia Zig Ziglar?

2010-01-29T02:18:00.000-08:00

Co ciekawego może powiedzieć Ci Zig Ziglar?

Oto parę złotych myśli Ziga:

- Jeśli nie potrafisz wyobrazić sobie siebie jako zwycięzcy, nie staniesz się nim

- To charakter wyciąga nas z łóżek, pobudza nas do działania i dyscyplinuje, tak byśmy podążali do przodu

- Dostaniesz wszystko o czym marzysz, jeśli pomożesz innym ludziom w osiągnięciu tego, o czym oni marzą

- Pieniądze nie są w życiu najważniejsze, ale na liście rzeczy niezbędnych do życia znajdują się niebezpiecznie blisko tlenu

Jakie są dwa najważniejsze elementy silnych i zdrowych zespołów biznesowych?

2010-01-28T01:18:00.000-08:00

Badania Uniwersytetu Harvarda pokazują, że istnieją dwa podstawowe elementy silnych i zdrowych zespołów biznesowych. Jakie?

Po pierwsze - demokratyczne środowisko - charakteryzuje się tym, że każdy może wyrażać swoją opinię, ludzie dyskutują ze sobą, manager otrzymuje informacje zwrotne. Decyzje podejmuje się w oparciu o konsensus.

Po drugie - pozytywne oczekiwania. Lider, manager oczekuje od swoich ludzi, że sobie poradzą. Oczekuj od swoich ludzi najlepszych rezultatów, oni będą chcieli dorównać twoim oczekiwaniom.

Zastanów się jak w tej chwili możesz wykorzystać tę informacje i podejmij działanie już teraz.

Czy wierzysz w swój produkt czy usługę?

2010-01-27T02:28:00.000-08:00

Przekonanie i pasja podstawą sprzedaży. Przedstawia Tom Hopkins (po angielsku)

Dlaczego większość ponosi porażkę?

2010-01-27T02:24:00.001-08:00

Przedstawia Les Brown (po angielsku)

Przywództwo to umiejętność rozwiązywania problemów

2010-01-26T01:13:00.000-08:00

Jak jesteś dobry w rozwiązywaniu problemów? (przedstawia Brian Tracy)

Jak radzić sobie z trudnymi sytuacjami?

2010-01-23T03:10:00.000-08:00

Czy Ty i Twoi ludzie jesteście wartościowi dla rynku? Jim Rohn

2010-01-21T04:33:00.000-08:00